• Persoonlijk,  Uncategorized

    Prioriteiten stellen; ik ga er even tussenuit

    De komende weken houd ik mezelf bezig met prioriteiten stellen: eerst mijn scriptie, daarna weer bloggen. De oplettende lezer had het misschien al gezien: afgelopen vrijdag is er geen nieuw artikel online gekomen. En de komende weken blijft het ook stil op mijn blog. Als ik de tijd en inspiratie vind post ik gewoon, maar verwacht geen twee berichten per week de komende maand.

    Ik las deze pauze pijn in mijn hart in, want ik vind het ontzettend leuk om te bloggen en maak er graag tijd voor vrij, maar ik moet nu écht even prioriteiten stellen. Eind mei moet mijn scriptie zo goed als klaar zijn, maar daarvoor moet ik nog een hoop werk verzetten. Alle zeilen bij en buffelen dus! Er gaat verrassend veel tijd zitten in het bedenken, schrijven en herschrijven van een artikel en op dit moment kan ik me dat gewoonweg niet permitteren.

    Dus, priorities straight en eerst die scriptie schrijven! Wees niet bang, zodra ik de tijd en rust terug heb gevonden ga ik weer schrijven, maar voor nu hou ik mezelf voornamelijk bezig met het schrijven van een wervingsbeleid voor mijn stagebedrijf, haha.

    Mailtjes en reacties lees en beantwoord ik wel gewoon!

    Liefs, Mariska

  • Uncategorized

    Trein-schrijfsel 26-9-2018

    Dit schrijfsel heb in de trein geschreven, vlak nadat ik zelf scheldend op het perron stond. De trein reed vlak voor mijn neus weg en ik moest mezelf zien te vermaken in de stoptrein die 20 minuten langer over de rit deed.

    Ik krijg heel graag feedback, omdat ik mezelf meer bezig wil houden met schrijven en graag beter wil worden. Schroom dus zeker niet om die te geven!

    De trein van 20:17 uur

    “Kut!” Uit woede liet ze haar tas op de grond vallen en schopte er tegenaan. Een aantal andere mensen stonden ook scheldend op het perron. Weer de trein gemist. Zij wisten toen nog niet dat dit het beste was dat hen ooit had kunnen overkomen.

    Het was een zonnige oktoberdag geweest. Warm voor de tijd van het jaar en er fladderden zelfs nog vlinders rond. Alleen de oranje bladeren aan de bomen en op straat verrieden dat het al herfst was. De warmte hing nog in de lucht toen de trein precies op tijd om 20:17 uur van Amsterdam Centraal station vertrok. Zich niet bewust van de scheldende en tierende mensen op perron 5a.

    ’s Middags was er al een melding geweest over een man met zwarte capuchon die zich verdacht gedroeg in de buurt van het spoor. Hij zou op handen en knieën in de bosjes zitten. De bewaker die op dat moment dienst had ging er op af om te zien wat er precies aan de hand was. Niets bijzonders, zo bleek, de man was zijn lens verloren en was die nu aan het zoeken. Samen zochten ze nog heel even verder in de bosjes naast het spoor, maar toen de lens spoorloos bleek bracht de bewaker hem naar huis.

    Die mooi oktoberavond gebeurde de ergste treinramp die Nederland ooit had gekend.

    Een vrouw sprong voor de trein en in plaats van alleen haar eigen dood te vinden, nam ze het complete eerste treinstel met zich mee. De vrouw had een bomgordel gedragen en niet veel later eiste IS deze aanslag op.

    53 mensen vonden die dag de dood. Nog eens 146 raakten gewond en heel Nederland was aangedaan. Het treinverkeer is nog dagen ontregeld geweest en veel mensen kozen de eerste weken andere vervoersmiddelen. Bang voor een tweede aanslag.

    Echter, na die eerste periode raakte het hele gebeurde weer iets naar de achtergrond. Mensen raakten de files zat en de treinen kwamen langzaam maar zeker weer vol te zitten.

    Het leven ging gewoon door.